Amodiño Adan, sen presa.
Aquí estou soa, i amándote.
Amote aínda nesta soidade
Na frialdade do teu desprezo.
Teño tanto que dicirche.
Volve, senta comigo
Desexo que as miñas verbas se pousen
como o orballo enriba dos pétalos
No tenro cáliz dos teus oídos.
Deíxame cantarche todo o que desexo dicirche
Deíxame cantarche da nosa morada ditosa
De brisas frescas e da cálida Terra
Escoítame, suplícoche, teño tanto que
dicirche.
Mergullémonos no céfiro que nos
garda
Deíxame cantar da beleza das tuas mans
Tomándome toda, docemente
Deíxame sentir a melodía da tua voz
A tua voz ceibe de ansiedade
Deíxame acalmar na dozura dos teus ollos.
Ollos non cegados polo desacougo
Amósame as curvas dos teus músculos
Músculos non tensos pola molestia.
Deíxame canta-la forza do teu peito
Que tanto anhelo toucar
Deíxame canta-la humedade do teu colo
A aluga que anhelo bicar
Deíxame cantar da tua gorxa
Onde a miña meixela anhelo repousar
Deíxame cantar da suavidade dos teus labios
Labios que os meus anhelan
Deíxame senti-la firmeza das tuas pernas
A tensión das tuas coxas
A dureza das tuas cadeiras
O vigor dos teus brazos
A frescura do teu pelo
E deíxame alcanzar
A intrepidez da tua mente
A afouteza do teu corazón
O valor da tua ánima
O teu baluarte maxestoso
E só daquela,
O desafío do teu corpo.
Deíxame explorar o meu Adán
poderoso
Pero non me apures.
Permíteme repousar a miña cabeza
Sobre o teu estómago;
Repousando alí,
E senti-lo abeiro do teu ser.
Paladín da miña existencia.
Alentemos en harmonía
Nesta doce fragancia.
Voémos neste tenro abandono
De caricias e coidados e aprecios
Deíxame se-lo maís precioso pra ti
Deséxame toda, enteira
Non so a anacos.
Tómame indivisa
E fartaremos a nosa fame.
Deíxame senti-lo teu corpo abandonado
No suave fervor da nosa paixón
Non poido apertar un amante
Que non sexa o meu confidente
Que non escoitará os meu segredos,
Rostro ruborizado sobre o meu peito,
En agarimosa e ardente empatía
Por todo-lo meu ser. |
